Απομυθοποιώντας τον Ήρωα που τον Έλεγαν Μποέμ

Πριν από λίγο καιρό έπεσα τυχαία πάνω σε μία ραδιοφωνική συνέντευξη του Ρένου Χραλαμπίδη.  Ο σκηνοθέτης  και πρωταγωνιστής μίας εκ των αγαπημένων μου ελληνικών ταινιών, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι την εποχή που τα ¨Φτηνά Τσιγάρα¨ βγήκαν στους κινηματογράφους, έπαιζαν σε σχεδόν άδειες αίθουσες, γιατί τότε (τέλη δεκαετίας 90), αυτό που η ταινία αντιπροσώπευε , το «άσε την ζωή να σε πάει» δεν αφορούσε κανέναν. Αντιθέτως, όταν η ταινία προβάλλεται σήμερα σε διάφορους χώρους και θερινά σινεμά, υπάρχει τεράστια προσέλευση.

Και κάπως έτσι μπήκα σε σκέψεις. Γιατί ο πιο μποέμ τρόπος ζωής έχει επανέλθει τόσο δυναμικά στο προσκήνιο; Πάντως όχι γιατί οι άνθρωποι απαλλάχθηκαν από την ανάγκη για το κυνήγι του ονείρου. 

Η αντίληψη του δεν έχω πολλά αλλά είμαι ευτυχισμένος, δεν είναι μία ευχάριστη πνευματική εξέλιξη ενός κοινωνικού συνόλου. Δεν είναι καν μόδα. Είναι απλά η παραδοχή του ¨δεν μπορώ να έχω πολλά αλλά πρέπει να βρω τρόπο να αισθάνομαι ευτυχισμένος». Η τουλάχιστον να πείσω το εαυτό μου και τους γύρω μου ότι  ο λιτός και απέριττος τρόπος ζωής που έχω επιλέξει, είναι αποτέλεσμα μιας φοβερά κοπιαστικής διαδικασίας εσωτερικής  αναζήτησης και ένδειξη προχωρημένου τρόπου σκέψης. Μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν χρειάζομαι πολυτέλειες, ανέσεις, και μεγαλεπήβολα πλάνα ώστε να ζήσω το όνειρο. Μπορώ επίσης να πείσω τον εαυτό μου ότι βρίσκοντας δουλειές  που ίσα ίσα μου δίνουν την δυνατότητα να τα βγάλω πέρα, είναι ο.κ, γιατί είναι πολύ cool να δουλεύει κανείς στις μέρες μας,  έστω και αν δεν μπορώ να αποταμιεύσω ούτε ευρώ για να κάνω κάτι που λαχταράει η ψυχή μου, να αγοράσω ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι, να πάω ένα μεγάλο ταξίδι. Έχω περάσει από πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις μέχρι να αγκαλιάσω, όχι ιδιαίτερα θερμά,  την ιδέα του « άσε την ζωή να σε πάει».  Έχω κιόλας πείσει τον αυτό μου ότι τα υλικά αγαθά αφορούν τους ρηχούς ανθρώπους, όσους δεν έχουν αντιληφθεί το Χ, Ψ και Ω επίπεδο ύπαρξης.  Έχω πειστεί ότι αγαπάω τόσο πολύ την ζωή στη φύση που θεωρώ το camping συνειδητή επιλογή , όχι κάπου κάπου λύση ανάγκης. Υποτίμησα τόσο την αξία του να έχω ένα δικό μου σπίτι, που θεωρώ ευλογία το να μένω στο ενοίκιο, κι ας ιδρώνω να τα βγάλω πέρα.  Σταμάτησα να κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια, όχι γιατί πιστεύω πώς όλα τα πράγματα κάποια στιγμή θα φανερωθούν μαγικά μπροστά μου (αν και σε κάποιες σκοτεινές  στιγμές απογοήτευσης αυτή η σκέψη με τονώνει) αλλά γιατί ξέρω ότι όλα είναι υπερβολικά ρευστά. Ακόμα και η διάθεση των ανθρώπων τους οποίους θέλω να έχω κοντά μου στις μελλοντικές μου περιπέτειες. Ακόμα και η δική μου διάθεση.  Μετονόμασα την αβεβαιότητα σε ελευθερία, σε απαγκίστρωση από όσα επιβάλλει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός, έστω και αν  οι φιλοδοξίες μου περιλαμβάνουν αρκετά από αυτά. Ναι, θέλω κάποια πράγματα να είναι δεδομένα. Αλλά επειδή θα με πουν και αχάριστη , διατυμπανίζω κι εγώ με την σειρά μου ότι η ευτυχία είναι στιγμές . Ναι η ευτυχία είναι στιγμές. Αλλά οι στιγμές περιλαμβάνουν και όνειρα.  Και είναι ευτυχία να ξέρεις ότι τα δικά σου σωστά ή λάθη, οι δικές σου στερήσεις ή υπερβολές  και οι δικές σου επιπόλαιες ή προσεκτικές επιλογές θα σε οδηγήσουν ή όχι στην πραγματοποίησή τους.