Προς τι όλo αυτό το μίσος, haters;

Τι είναι αυτό που ενοχλεί  τους haters;  Είναι το ειλικρινές πάθος προς το δικό τους αντικείμενο λατρείας που κάνει οτιδήποτε πρωτοποριακό να φαίνεται απειλητικό;  Είναι η προσκόλληση στα πολύ δυνατά πιστεύω τους που κάνει οτιδήποτε παρεκκλίνει από την νόρμα που ασπάζονται να μοιάζει  γελοίο, εξωπραγματικό, εμπορικό ή αντιεμπορικό, του συρμού ή ψεύτικο, παλιομοδίτικο ή δήθεν, και ο φόβος ότι οι αρχές που με τόση μαεστρία δημιούργησαν βεβηλώνονται μέρα με την μέρα;  Ή μήπως είναι ο φόβος μην κυλήσουν κι αυτοί στον «βούρκο», υποχρεωμένοι να αποδεχτούν μία πραγματικότητα που δεν είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν γιατί τους πληγώνει;

Στη σφαίρα του ρομαντισμού είναι όλα τα παραπάνω. Στη σφαίρα του ρεαλισμού, είναι η σκέψη του ότι κάποιος μπορεί να τα καταφέρει  καλά χωρίς απαραίτητα να έχει περάσει από την δική τους έγκριση. Είναι η συνειδητοποίηση του ότι η επιτυχία σε έναν τομέα παραμένει  επιτυχία ακόμα και αν αγνοούν την ύπαρξη αυτού του τομέα ή δεν θα ήθελαν ποτέ να δραστηριοποιηθούν σε αυτόν. Και τέλος πάντων, είναι  αίσθηση του ότι κάποιος κάτι κάνει καλά χωρίς να τους μοιάζει.  Και αν τους μοιάζει είναι η αίσθηση του «θα μπορούσα να είμαι κι εγώ εκεί». Δίνουν ιδιαίτερη σημασία στα μέσα και στα κίνητρα, υπερτονίζοντας την σκοτεινή και αδίστακτη πλευρά του μισητού αντικειμένου, η οποία διψάει για χειραγώγηση, φτηνή αντιγραφή και αποβλάκωση, λες και το γεγονός ότι έχουν καταφέρει ηθελημένα να χειραγωγήσουν να αντιγράψουν ή να αποβλακώσουν δεν αποτελεί από μόνο του μία επιτυχία. Και αντί να στραφούν προς τα άτομα που επικροτούν όλη αυτή την παράνοια και περνάνε καλά μαζί της (επειδή έτσι γουστάρουν και καλά κάνουν), και να τους φωνάξουν "στάσου μύγδαλα"  δείχνοντας τους τον δρόμο τον σωστό, εξακολουθούν απλά να επιτίθενται τον στόχο οραματιζόμενοι την ημέρα που θα εξαφανιστεί από προσώπου γης επειδή χαλάει την αισθητική τους. Κάπως έτσι σου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του trendy αλλά συνάμα σοφού Έλληνα νεανία. Κράζεις-θαυμάζεις. Εμπρός λοιπόν στον δρόμο που χάραξαν τα παιδιά των λουλουδιών! Όλοι ίδιοι όλοι διαφορετικοί και όποιος έχει αντίρρηση ας γίνει, αν έχει τα κότσια, η αλλαγή που θα ήθελε να δει στον κόσμο, που έλεγε και ο Γκάντι.