Η Τέχνη της Απλότητας

Κάναμε πολλές προσπάθειες να ανακαλύψουμε το βαθύτερο νόημα όλων αυτών που συνθέτουν την πραγματικότητα που ζούμε. Διαβάσαμε πολύ, συζητήσαμε πολύ, ψάξαμε, προβληματιστήκαμε, πιαστήκαμε από φράσεις και φτιάξαμε ολόκληρους κόσμους. Αποδομήσαμε τις πολύπλοκες έννοιες, κατανοήσαμε τις πολυδιάστατες ανθρώπινες προσωπικότητες και έπειτα περιφέραμε σαν τρόπαιο αυτή τη γνώση. Προσπαθήσαμε να γίνουμε και εμείς οι ίδιοι όσο πιο σύνθετοι μπορούμε ώστε να ενισχύσουμε την ελκυστικότητά μας. Και έπειτα, το καταλάβαμε. Όλα αυτά συνέβησαν  για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όσα στην πραγματικότητα λαχταράμε να έχουμε και να είμαστε, συνοψίζονται στην έννοια της απλότητας. Η απλότητα, είναι σαν μία καλή φίλη από τα παλιά. Μας βγάζει πάντα τον πραγματικό μας εαυτό. Μας ξεκουράζει. Μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα, ζεστά, οικεία. Βρίσκεται σε όλα αυτά που πολλές φορές προσπερνάμε άθελά μας, γιατί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας. Τα προσπερνάμε, γιατί τα θεωρούμε δεδομένα.  Και φτάνουμε στο σημείο να τα κυνηγάμε σαν τρελοί γιατί τα υποτιμήσαμε τόσο, που πλέον είναι" το άπιαστο".

Αν μπορούσα να περιγράψω  την απλότητα με μερικές φράσεις θα έλεγα ότι απλότητα είναι να λέμε «σ’αγαπώ» και  «μου λείπεις».

Να απολαμβάνουμε εξαιρετικές γεύσεις και υπέροχα τοπία χωρίς να το διατυμπανίζουμε.

Να διασκεδάζουμε με τον τρόπο που μας εκφράζει . Χωρίς να μας απασχολεί αν αυτός ο τρόπος θεωρείται παρωχημένος, βαρετός ή ξέφρενος.

Να μην ταλαιπωρούμε τους άλλους με αινιγματικές συμπεριφορές. Να μην ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας εξιδανικεύοντας αινιγματικούς ανθρώπους.

Να μην μένουμε προσκολλημένοι σε δυσλειτουργικές πεποιθήσεις .

Να αφήνουμε πίσω μας συνήθειες οι οποίες δεν μας γεμίζουν πλέον. Να αναζητούμε τρόπους να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας.

Να μην αναπαράγουμε φήμες. Να μην διαδίδουμε πράγματα που κάποιοι μας έχουν εμπιστευτεί.

Να φοράμε ότι μας κάνει να αισθανόμαστε άνετα. Έτσι θα νιώθουμε πάντα όμορφοι.

Να ρωτάμε για ότι δεν γνωρίζουμε.

Να αγαπάμε τις ατέλειές μας. Να ερωτευόμαστε τις ατέλειες των άλλων.

Να εξηγούμε με τον τρόπο που θα θέλαμε να μας εξηγούν.

Να επιτρέπουμε στα  έντονα συναισθήματα να μας εκθέσουν.

Είναι, να μην νιώθουμε ενοχές αν όλος μας ο κόσμος είναι ένας άνθρωπος, μια δουλειά, μία συνήθεια.

Να μην φοβόμαστε την αδράνεια ή την σιωπή.

Να μην διαφωνούμε εφόσον συμφωνούμε.

Να λύνουμε τις διαφορές. Να ζητάμε συγγνώμη αν χρειαστεί και όποτε χρειαστεί να ζητάμε εξηγήσεις.

­­­Να μην συντηρούμε τοξικές σχέσεις.

Να σπάμε την ρουτίνα που μας αιχμαλωτίζει.  Να διατηρούμε την ρουτίνα που μας κάνει ευτυχισμένους.

Να μην αντιγράφουμε συμπεριφορές που δεν μας αντιπροσωπεύουν.

Να βάζουμε προτεραιότητες.

Να μην σπαταλάμε το χρόνο όσων περιμένουν  από εμάς πράγματα που δεν μπορούμε να δώσουμε.

Να απολαμβάνουμε τις στιγμές ακριβώς όπως είναι. Αν επιθυμούμε κάτι διαφορετικό μπορούμε να το δημιουργήσουμε.

Να εμπιστευόμαστε την κρίση μας. Να κάνουμε αυτό που θεωρούμε σωστό και ας μην βολεύει όλους τους άμεσα εμπλεκόμενους.

Να φεύγουμε όταν νιώθουμε ανεπιθύμητοι.

Να μην ελπίζουμε σε αλλαγές. Να τις επιδιώκουμε.

Να βλέπουμε την αλήθεια που δεν μας συμφέρει. 

Να αντιλαμβανόμαστε ότι το επιβλητικό μπορεί εύκολα να μας εντυπωσιάσει όμως μόνο το αληθινό μπορεί να μας συγκινήσει.

Να μην προσποιούμαστε συναισθήματα. Σπαταλάμε την αξία τους.

Να παρατηρούμε την φύση.

Να ερωτευόμαστε την αμηχανία και την αδεξιότητα.  Να ερωτευόμαστε την ψυχή.

Να συγχωρούμε.

Να συνειδητοποιούμε ότι η πιο όμορφη έκφραση αγάπης είναι να προσφέρουμε τον εαυτό μας ατόφιο, ακαμουφλάριστο.

Η απλότητα είναι τρόπος ζωής. Είναι επιλογή. Δεν είναι ταυτόσημη της ευκολίας ούτε της έλλειψης προσπάθειας. Είναι συνειδητοποίηση, ένδειξη ολοκλήρωσης. Η γνωριμία του κόσμου και του εαυτού μας. Και αυτή η γνωριμία αποτελεί ένα εξαιρετικά κοπιαστικό εγχείρημα.