Η Παρατεταμένη Εφηβεία της Γενιάς μας

«Εγώ στη ηλικία σου είχα ...». Είναι η κλασσική έναρξη πρότασης που βγαίνει από το στόμα των γονιών, όταν θέλουν να πουν κάτι ώστε υπερτονίσουν την έλλειψη στόχου και την παρέκκλιση ενός νέου ανθρώπου από τον ευρέως  αποδεκτό τρόπο ζωής. Και εμείς, ενώ προς στιγμήν  αντιλαμβανόμαστε την λογική πίσω από αυτή τη φράση, την αμέσως επόμενη στιγμή συνειδητοποιούμε ότι και να θέλουμε να αλλάξουμε, δεν μπορούμε, τουλάχιστον όχι όσο εύκολα μας έχει διδάξει η θεωρία του αγαπητού μας Paolo Choelho περί επιθυμίας και συνωμοσίας του σύμπαντος.  Στην περίπτωση όμως των στόχων και των προτεραιοτήτων της γενιάς μας, τίθεται το εξής ερώτημα: Θέλουμε να αλλάξουμε;  Σε ποιο ακριβώς σημείο μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι έχουμε την δυνατότητα να ζήσουμε την ζωή που επιλέξαμε;  Για την ακρίβεια, είμαστε σε θέση να επιλέξουμε ή πορευόμαστε με βάση τα όσα μπορούμε να κατακτήσουμε με αργά και προσεκτικά βήματα;

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευόμαστε να κάνουμε το λεγόμενο επόμενο βήμα. Οποιοδήποτε και αν είναι αυτό. Αρνούμαστε να μπούμε ψυχικά στον κόσμο των ενηλίκων, που στο μυαλό μας μεταφράζεται ως ο κόσμος των υποχρεώσεων, αν και πρακτικά έχουμε μπει για τα καλά, σε σημείο που έχουμε την δυνατότητα να αραδιάζουμε ιστορίες για το πώς ήταν τα πράγματα όταν ήμασταν εμείς ακόμα στα σχολικά θρανία. Και να διασκεδάζουμε εντοπίζοντας διαφορές σε σχέση με το σήμερα…πολλές διαφορές. Αυτό συμβαίνει γιατί  όλα τα όμορφα πράγματα που μπορούμε να απολαύσουμε διανύοντας την πιο παραγωγική ίσως δεκαετία της ζωής μας, μετατοπίζονται αρκετά χρόνια αργότερα καθώς οι καταστάσεις δεν μας επιτρέπουν ακόμα και την πιο απλή συνθήκη. Να είμαστε ανεξάρτητοι. Να έχουμε το νοικοκυριό μας, τα δικά μας λεφτά, και να χτίζουμε  σιγά σιγά την ζωή μας γύρω από αυτό. Να έχουμε την πολυτέλεια να επιλέξουμε τον τρόπο ζωής μας. Να είμαστε περιπετειώδεις ή σπιτόγατοι. Να είμαστε σπάταλοι ή εγκρατείς. Να πάμε διακοπές που κανονίσαμε αυθημερόν ή να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι που προγραμματίζαμε για καιρό. Να μας προβληματίζει το πού θα πάμε και όχι το αν. Να αγοράσουμε αυτό που δεν χρειαζόμαστε επειδή απλά ήταν το απωθημένο μας. Να μένουμε μόνοι μας ή με άλλους ανθρώπους.  Να έχουμε το δικό μας όχημα ή να χρησιμοποιούμε τα μέσα.  Να κάνουμε σχέδια για το μέλλον ή να αφηνόμαστε στην μποέμικη λογική του «ότι βρέξει ας κατεβάσει». Με δύο λόγια, να νιώθουμε ελεύθεροι. Να ζούμε σαν έφηβοι με την σοφία της γενιάς μας…και χωρίς το φόβο των γονιών.

Για πολλά χρόνια, μαζεύουμε γνώσεις ώστε να αποκτήσουμε εφόδια που θα μας εξασφαλίσουν την πολυπόθητη επαγγελματική αποκατάσταση. Βγαίνουμε στην αγορά εργασίας και δεν μπορούμε να στεριώσουμε, να ορθοποδήσουμε, περνάμε μεγάλα χρονικά διαστήματα άνεργοι ή αναζητώντας αυτό που μπορεί να μας αποφέρει  καλύτερες χρηματικές απολαβές, ή και αυτό που στην πραγματικότητα θέλουμε να κάνουμε, βρίσκοντας προσωρινές λύσεις σε εργασιακά πλαίσια τα οποία μας αφήνουν ανικανοποίητους.  Δεν είμαστε ήρεμοι, δεν μπορούμε εύκολα να πούμε ότι έχουμε κάτι χειροπιαστό, που θα μας εξασφαλίσει την δυνατότητα να σταθούμε στα πόδια μας, δεν έχουμε τον χρόνο ούτε την διάθεση να ασχοληθούμε με τα άλλα τα «ασήμαντα» γιατί αφιερώνουμε την ενέργειά μας  στην τακτοποίηση των επαγγελματικών μας και όταν τελικά το καταφέρουμε, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε αφήσει πολλά πράγματα πίσω μας. Πολλές στιγμές ανεμελιάς, ασφάλειας, δημιουργικότητας και ενασχόλησης με τον καημό μας, την τρέλα μας, το μεράκι μας. Και έτσι αρχίζει ο μαραθώνιος της ολοκλήρωσης.

Θέλουμε να αφιερώσουμε λίγο ακόμα χρόνο στον εαυτό μας, να κυνηγήσουμε όνειρα που τα είχαμε βάλει σε αναμονή προσπαθώντας να λύσουμε το βιοποριστικό μας. Θέλουμε να αφιερώσουμε λίγο ακόμα χρόνο στους άλλους, που πλέον μπορούμε να χαρούμε την συντροφιά τους στο δικό μας σπίτι, ή στο δικό τους σπίτι, ή στα μέρη και στους τόπους που αγαπάμε, χωρίς τους περιορισμούς που επιβάλλει η έλλειψη καλής διάθεσης ή η έλλειψη χρημάτων. Δεν θέλουμε να γεμίσουμε την ζωή μας με ευθύνες, γιατί πλέον έχουμε την δυνατότητα να απολαύσουμε έναν τρόπο ζωής με επίκεντρο τις ανάγκες μας. Να ταξιδέψουμε, να διασκεδάσουμε,  να αθληθούμε, να αναπτύξουμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες, ή απλά να βαριόμαστε, να λειτουργούμε αυθόρμητα, ανατρεπτικά ή και συγκρατημένα, μεθοδικά.  Και επειδή η εργασία αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μας, προσπαθούμε όλα αυτά να τα χωρέσουμε στον χρόνο που έχει απομείνει. Αρνούμαστε να βάλουμε προτεραιότητες, τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε στο μέγιστο.  Θέλουμε να κάνουμε τις έγνοιες να περιμένουν λίγο ακόμα. Πιστεύουμε ότι έχουμε κι άλλα πολλά να ζήσουμε. Έχουμε να γνωρίσουμε ανθρώπους  και να μπούμε με άλλον αέρα στην διαδικασία  των κοινωνικών συναναστροφών, με την αυτοπεποίθηση που μας δίνει η αίσθηση του αυτοδημιούργητου.  Να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας αποκτώντας καινούργια ενδιαφέροντα , ας είναι και ανούσια, τουλάχιστον έχουμε την επιλογή να τα δοκιμάσουμε. Να κάνουμε σχέδια για το μέλλον, για τα ταξίδια μας, τους έρωτές μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας. Και αν κάνουμε υπερβολές, η λάθος χειρισμούς, δεν πειράζει. Δικά μας τα λάθη, δικά μας και τα σωστά. Έτσι κι αλλιώς, στην «εφηβεία» όλα επιτρέπονται.

Ο εγωκεντρισμός της γενιάς μας δεν πηγάζει από τον ψυχισμό των ανθρώπων που την απαρτίζουν. Πηγάζει από την έλλειψη δυνατοτήτων για εξέλιξη σε μία πρότερη φάση της ζωής των ανθρώπων αυτών. Οι περισσότεροι από εμάς έχουν πει και έχουν ακούσει την πλέον δημοφιλή φράση «δεν νιώθω έτοιμος». Δεν είμαστε ούτε αναίσθητα ούτε αδηφάγα όντα. Απλώς κερδίζουμε τον χαμένο χρόνο. Κοιτάμε την "καλοπέραση" γιατί για καιρό στερηθήκαμε την σιγουριά. Και παλέψαμε πολύ για να την αποκτήσουμε. Τώρα που το πετύχαμε, και δεν περιοριζόμαστε σε συγκεκριμένο τρόπο ζωής απλά επειδή δεν μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά, θέλουμε να το χαρούμε όσο μπορούμε. Να κάνουμε την «μεγάλη ζωή», που για κάποιους είναι αμελητέα αλλά για εμάς ήταν το όνειρο.... η συντήρηση του εαυτού μας, ήταν το όνειρο. Έτσι, με τον αέρα του νικητή, προσπαθούμε να χαρούμε όλα αυτά που θα μας κάνουν να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι ώστε να μπούμε έτοιμοι στην επόμενη φάση της ζωής μας. Όποια και αν είναι αυτή για τον καθένα μας.