Είναι κακό που κάνω ότι και εσύ;

Πασχίζουμε να ανακαλύψουμε τα πιο απρόβλεπτα, ανατρεπτικά, underground μέρη. Ασχολούμαστε με πράγματα που δεν απευθύνονται στους πολλούς, είναι για άτομα που «την ψάχνουν»  λίγο παραπάνω από τον μέσο όρο οπότε και θεωρούνται μεγαλύτερα φαβορί στη μάχη της δημιουργικότητας και της φαντασίας. Δεν θέλουμε να πάμε διακοπές σε πολυσύχναστα μέρη, τα απορρίπτουμε και μόνο στην ιδέα του πολυσύχναστου και ας γνωρίζουμε ότι  η ομορφιά τους ξεχωρίζει, και έχουν κάτι ιδιαίτερο να προσφέρουν.  Μας κακοφαίνεται όταν κάποιος ασχολείται με την δικές μας ξεχωριστές, συναρπαστικές δραστηριότητες, και σπεύδουμε αμέσως να του να δείξουμε όλες αυτές τις πολύ πολύ μικρές λεπτομέρειες  που σίγουρα δεν πρόσεξε, γιατί εμάς το ενδιαφέρον μας είναι πιο ειλικρινές...πηγάζει από μέσα μας.  Αν κάτι που αγαπάμε γίνει μόδα, είτε είναι μέρος , είτε είναι συνήθεια, είτε μουσική, είτε ασχολία, το απαρνιόμαστε για χάρη της διαφορετικότητας. Εμείς πρέπει να ξεχωρίσουμε, πρέπει να είμαστε καινοτόμοι, να χαράξουμε μία μοναδική πορεία για την οποία θα  μπορούμε να μιλάμε αύριο και να καμαρώνουμε.

Και γιατί πρέπει να κάνουμε κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο από αυτό που κάνουν «οι πολλοί» προκειμένου να καμαρώνουμε; Το γεγονός ότι επιλέγουμε εμείς έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής δεν αρκεί να μας  χαρίσει την αίσθηση της ελευθερίας  και της μοναδικότητας; Το γεγονός ότι έχουμε μπροστά μας πολλές διαφορετικές επιλογές  και διαλέγουμε αυτήν για την οποία ξέρουμε ότι πιθανώς δεν θα μας απογοητεύσει γιατί εμπιστευόμαστε την κρίση των υπολοίπων, δεν καθιστά την επιλογή αυτή συνειδητή; Αν επιλέξουμε να παρασυρθούμε από το ρεύμα της εποχής πάλι δεν εξασκούμε το δικαίωμα της επιλογής; Δεν είναι κακό να ακολουθήσουμε την πεπατημένη, γιατί μπορεί να χάσουμε μεγάλα κομμάτια ικανοποίησης, χαράς, αναψυχής , τρέλας, ρομαντισμού, γέλιου, ομορφιάς,  ηρεμίας, ανάτασης....δεν έχει τελειωμό αυτή η λίστα. Και αν δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα απολύτως, ε τότε ας την αφήσουμε πίσω μας, τουλάχιστον θα πούμε ότι έχουμε πέντε λόγους να την απορρίπτουμε. Ας απενοχοποιήσουμε επιτέλους τη συμβατικότητα και ας σκεφτούμε ότι η προσωπικότητά μας δεν θα αλλοιωθεί ούτε θα χάσει το στίγμα της αν κάνουμε αυτά που συζητιούνται λίγο περισσότερο από τα άλλα. Έτσι κι αλλιώς, θα τα κάνουμε με τον δικό μας μοναδικό τρόπο.