Η Τέχνη της Αδράνειας

Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε. Βιώνουμε την εποχή των χλιαρών συναισθημάτων. Όλα με μέτρο, τακτοποιημένα, χωρίς ιδιαίτερες συναισθηματικές εξάρσεις. Ξέρεις όμως ποιο είναι το παράδοξο; Ενώ η «τάση» της εποχής επιβάλλει  λιγότερο έντονες συναισθηματικές εμπλοκές,  παράλληλα μας υποδεικνύει έναν εξωφρενικά έντονο τρόπο ζωής από θέμα ρυθμών. Πράγματι,  έχουμε δημιουργήσει  ένα σωρό ασχολίες  ώστε να κρατάμε το μυαλό μας σε διαρκή εγρήγορση, ακροβατώντας ανάμεσα σε πολλές διαφορετικές δραστηριότητες ώστε να θεωρούμε τον εαυτό μας παραγωγικό. Ανατριχιάζουμε στη σκέψη της αδράνειας. Λες και δεν οφείλουμε στον εαυτό μας  στιγμές ηρεμίας. Λες και αυτό που κάνουμε προσδιορίζει εξολοκλήρου αυτό που είμαστε. 

Το στοίχημα δεν είναι να μην κάνουμε τίποτα. Το στοίχημα είναι να μην αισθανόμαστε άσχημα για αυτό. Αλήθεια, πόσοι από εμάς στην ερώτηση  «τι κάνεις» έχουμε απαντήσει ένα μεγαλοπρεπές και τίμιο «τίποτα»;  Η απάντηση είναι ελάχιστοι. Γιατί  πιστεύουμε ότι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος πρέπει απαραιτήτως να έχει ενδιαφέροντα. Οπότε εμείς, που είμαστε ενδιαφέροντες, γιατί αλλιώς πως θα επιβιώσουμε στην εποχή της εικόνας, είμαστε διαρκώς απασχολημένοι με κάτι. Όταν δεν είμαστε νιώθουμε ανασφάλεια. Νιώθουμε ότι η ζωή τρέχει και εμάς μας αφήνει πίσω. Έτσι, μας πιάνει ένα απίστευτο ενοχικό σύνδρομο όταν αποφασίζουμε να μην αφιερώσουμε την ενέργειά μας σε κάτι συγκεκριμένο. Να ξεκουραστούμε και να αφεθούμε για λίγο στη ρουτίνα μας . Να γυρίσουμε σπίτι και να χαζεύουμε ή να σκεφτόμαστε ανούσια πράγματα, τα οποία στην πραγματικότητα είναι η ουσία που αναζητούμε εκείνη τη στιγμή. Να ακούμε το σώμα μας και τις ανάγκες του. Έχουμε ενοχοποιήσει τόσο πολύ την αδράνεια που φοβόμαστε και να την ξεστομίσουμε. Την μετονομάσαμε σε «περίοδο επαναπροσδιορισμού».  Πείσαμε τον εαυτό μας και τους άλλους ότι δεν καθόμαστε, σκεφτόμαστε. 

Και που ακριβώς είναι το κακό στο να καθόμαστε; Αγνοήσαμε το αναφαίρετο δικαίωμα στο να μην κάνουμε τίποτα για χάρη της παραγωγικότητας, αυτής που νομίζουμε ότι ισχύει με το να γεμίζουμε τον χρόνο μας με δραστηριότητες  και συναναστροφές σε περιόδους που το μόνο που θέλουμε στην πραγματικότητα είναι να κατεβάσουμε στροφές και να αράξουμε. Ναι, εξακολουθούμε να είμαστε εμείς, στην πιο χαλαρή μας εκδοχή. Έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας, τα πάντα και τι τίποτά μας. Όταν το επιλέξουμε, θα κατακτήσουμε τον κόσμο όλο και άλλες φορές απλά θα τον παρατηρούμε. Θα απολαμβάνουμε την παρέα των άλλων και του εαυτού μας όποτε θέλουμε με την σειρά που θέλουμε. Θα γίνουμε τα πιο δραστήρια πλάσματα αλλά και τα πιο υποτονικά. Έχουμε την δυνατότητα να μεταμορφωνόμαστε. Για αυτό, ας ηρεμήσουμε. Η ζωή μας είναι κύκλοι και αυτός εδώ ο κύκλος μας λέει να μην πάμε ούτε μπροστά ούτε πίσω. Δυναμώνουμε λίγο τη μουσική, καθόμαστε πιο αναπαυτικά και αφηνόμαστε σε αυτό το τόσο παρεξηγημένο "τίποτα" . Σε λίγο, θα χρειαστεί και πάλι να προχωρήσουμε.