Η Τέχνη της Αθωότητας

Σε όλους μας έχει συμβεί. Έρχεται στο δρόμο μας κάτι που μας φέρνει μνήμες από τα παιδικά μας χρόνια και μας κάνει να ανατριχιάζουμε. Μένουμε εκεί, να το κοιτάμε και να αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να θέλουμε τόσο πολύ  να επιστρέψουμε. Μεγαλώσαμε, καταφέραμε πολλά, ίσως  λιγότερα από όσα θέλαμε, αλλά καταφέραμε πολλά. Αγωνιστήκαμε, κατακτήσαμε στόχους, γνωρίσαμε και αγαπήσαμε  ανθρώπους, μοιραστήκαμε στιγμές, δημιουργήσαμε.  Και αφού γίναμε άνθρωποι υπεύθυνοι, αυτοδημιούργητοι και έτοιμοι να προσφέρουμε ότι περισσότερο μπορεί ο καθένας σε  ότι αγαπάει περισσότερο ο καθένας, τότε τι είναι αυτό που μας κάνει να νοσταλγούμε τόσο πολύ; Κάποιοι  λένε η απουσία ευθύνης. Όταν είσαι παιδί, δεν έχεις να ανησυχήσεις για τίποτα πέρα από oτι σε κάνει ευτυχισμένο,  υπάρχουν άνθρωποι που τα φροντίζουν όλα για εσένα. Άλλοι πάλι θυμούνται την οικογένειά τους, τα τραπέζια, τα γέλια, τα ξεφαντώματα, όταν ήταν όλοι ακόμα εκεί. Τα παιχνίδια,τα καλοκαίρια, οι μυρωδιές, οι  ανέλπιστη χαρά που έπαιρνες μέσα από  πολύ απλά πράγματα, όλα αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν το  μοτίβο των αναμνήσεων μας. 

Υπάρχει όμως κάτι από όλα αυτά που συνθέτουν την "χαμένη μας παιδικότητα" που μπορούμε να ξαναβρούμε.  Σε όλους μας υπάρχει, δεν μπορεί κανείς να μας το διδάξει. Είναι η αθωότητα της ψυχής μας. Όσο παραμυθένιο κι αν ακούγεται, οι περισσότεροι άνθρωποι αντιστεκόμαστε σθεναρά στο να αφήσουμε ελεύθερη αυτή την πλευρά του εαυτού μας.  Δεν μας αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός, συχνά τον συγχέουμε με την αφέλεια, με την άγνοια του κινδύνου και της σοβαρότητας των περιστάσεων.και κανείς  μας δεν θέλει να φανεί μικρότερος των περιστάσεων. Βλέπουμε ανθρώπους να προοδεύουν και πλέκουμε μια ολόκληρη παραφιλολογία σχετικά με τα μέσα που  χρησιμοποίησαν προκειμένου να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Συνδέουμε την επιτυχία με την μεσολάβηση δεύτερων σκέψεων και πλάγιων μέσων οπότε απαρνιόμαστε αυτή την πτυχή μας γιατί πιστεύουμε  ότι ως αθώοι δεν είμαστε δυναμικοί, επιτυχημένοι, ανταγωνιστικοί. Από την άλλη, είναι τόσες πολλές οι εμπειρίες στη ζωή ενός ανθρώπου, και άλλες τόσες οι απογοητεύσεις που ο καθένας από εμάς έχει γευτεί και οι κίνδυνοι στους οποίους έχει εκτεθεί.  Δεν είναι εύκολο να αποτινάξουμε από πάνω μας τα βαρίδια της ξαφνικής ωρίμανσης, της πρότερης συνειδητοποίησης. Για αυτό το λόγο αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση το να μπούμε σε μία κατάσταση καινούργιοι και απελευθερωμένοι από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Πάντα θα υπάρχουν δεύτερες σκέψεις, επιφύλαξεις, κακές μνήμες και ένα περίτρανο «δεν την ξαναπατάω» καταχωνιασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Κι όμως το να ξεκινάς κάτι με τον ενθουσιασμό της πρώτης φοράς, είναι ένας πολύ ώριμος τρόπος αντιμετώπισης της ζωής, ακόμα και αν υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν το αντίθετο. Αυτό είναι η αθωότητα της ψυχής μας. Καθαρό μυαλό ακόμα και αν κατέχει την γνώση. Καθαρή ψυχή ακόμα και αν έχει πληγωθεί. Η πεποίθηση ότι αυτό το ταξίδι θα είναι μοναδικό και η ελπίδα ότι αυτή τη φορά στον προορισμό θα μας περιμένει κάτι όμορφο.

Κι αν έχει συσσωρευτεί τόση γνώση μέσα μας πως είναι δυνατόν να ξεγελάσουμε το υποσυνείδητό μας και να προσποιηθούμε ότι δεν έχουμε ξαναζήσει κάτι παρόμοιο; Μπορούμε, εφόσον αποβάλουμε από μέσα μας εντελώς μία κατάσταση ώστε να μην μας φθείρει πλέον. Να αφήσουμε το συναίσθημα που μας προκαλεί να μας κατακλύσει., να το κοιτάξουμε κατάματα. Μπορεί να ακούγεται λίγο τρομακτικό, γιατί τα αρνητικά συναισθήματα κανείς μας δεν θέλει διακαώς να τα αντιμετωπίσει ως ίσος προς ίσον, παρ’ όλα αυτά αν δεν ξεγελάσουμε τον εαυτό μας προσποιούμενοι ότι κάτι δεν μας αγγίζει, τότε και μόνο τότε μπορούμε πραγματικά να το ξεπεράσουμε. Και τότε είναι που θα επέλθει η πολυπόθητη κάθαρση. Η συνέχεια είναι αυτονόητη. Το χαρτί μας θα ξαναγίνει λευκό και θα μπορούμε να γράψουμε πάνω του νέες ιστορίες.  Κάπου, κάποτε, τις  έχουμε ξανακούσει, αλλά το τέλος θα το περιμένουμε με την  ίδια ανυπομονησία όπως την πρώτη φορά.

Μην φοβάσαι να εκφράσεις την προσωπικότητά  σου όπως επιθυμείς. Μείνε πιστός στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, αγκάλιασέ τα.  Αν είσαι αυτός που γελάει σαν μικρό παιδί όταν χαίρεται, κάντο. Αν είσαι αυτός που σαστίζει όταν του λένε κάτι εξωφρενικό, κράτα το. Δείξε τον εαυτό σου αφιλτράριστο, είναι ότι πιο ατόφιο έχεις.  Και επιτέλους, ας σταματήσουμε  να φοβόμαστε τους ανθρώπους. Ναι υπάρχουν και κακοί άνθρωποι, πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, αλλά το να νομίζουμε ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εμάς και ότι όλοι ασχολούνται με το πώς θα μας συκοφαντήσουν ή θα μας βλάψουν , καταντάει εγωκεντρικό. Μία καλή πράξη μπορεί να  είναι απλά μία καλή πράξη, μία φιλοφρόνηση μπορεί να είναι απλά μία ένδειξη θαυμασμού, και ένα "κακό" βλέμμα ίσως είναι απλά μία κακή στιγμή. Πιστεύοντας στο καλό των ανθρώπων ουσιαστικά στηρίζουμε και προωθούμε την καλύτερη εκδοχή του ίδιου μας του εαυτού. Υποστηρίζοντας ότι τα κίνητρα τους δεν είναι αγνά, είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι εμείς πρώτοι κινούμαστε με παρόμοιο τρόπο. Όσο παράτολμο και αν ακούγεται, πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους να μας αποκαλύψουν τα ωραία πράγματα που κουβαλούν. Δεν θα μπορέσουμε να απολαύσουμε τις αρετές τους αν δεν τους εμπιστευτούμε. 

Η αθωότητα δεν είναι ταυτόσημη με την αδυναμία. Δεν συνεπάγεται εκμετάλλευση ή άδικη μεταχείριση. Αντιθέτως, αποτελεί στάση ζωής , είναι προσωπική επιλογή. Την επιλογή του να εστιάζεις στην καλή πλευρά των πραγμάτων, να δίνεις λίγο παραπάνω από τον εαυτό σου κάθε φορά, να παρασύρεσαι από γνήσιο ενδιαφέρον, να ελπίζεις. Να ερμηνεύεις τον κόσμο με βάση αυτό που έχεις μέσα σου, το οποίο θέλεις να βελτιώνεις συνέχεια,  πορευόμενος πάντα με αυτοσεβασμό, και διάθεση για γνώση, ανακάλυψη και καινούργιες εμπειρίες.