Αποδομώντας την Eργασιακή Μιζέρια

Όλοι πιάνουμε κατά καιρούς τον εαυτό μας να κατακλύζεται από αρνητικές σκέψεις σχετικά με το περιβάλλον εργασίας του και τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτό.  Και το αμέσως επόμενο συναίσθημα είναι αυτό της ενοχής. «Θα έπρεπε να αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που έχω δουλειά, άλλοι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε» . Η παραπάνω σκέψη έρχεται  σχεδόν αντανακλαστικά μετά από κάθε ξέσπασμα αρνητισμού σε ότι αφορά την δουλειά μας. Παρ’ όλα αυτά , αν αποδομήσουμε το αρνητικό συναίσθημα, θα αντιληφθούμε ότι οι λόγοι για τους οποίους αισθανόμαστε έτσι, είναι άκρως αποδεκτοί.  Όσο υπέροχο και αν είναι το αίσθημα  της παραγωγικότητας που αισθανόμαστε μετά από μία αποδοτική ημέρα εργασίας όπου τα αποτελέσματα ήταν ανέλπιστα καλά. Όσο και αν ενισχύεται η αυτοπεποίθησή μας όταν δεχόμαστε επαίνους και φιλοφρονήσεις.

Γιατί θεωρούμε τυχερούς τους ανθρώπους που έκαναν το χόμπυ τους επάγγελμα; Γιατί ασχολούνται με κάτι που αγαπούν και αμείβονται για αυτό. Έχουν  βρει δηλαδή  κάτι για το οποίο απολαμβάνουν να αφιερώνουν χρόνο (αυτό αποτελεί ευτυχία από μόνο του καθώς πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να ανακαλύψουν τι τους αρέσει να κάνουν)  και η χρηματική  αμοιβή έρχεται ουσιαστικά σαν το κερασάκι στη τούρτα. Επιπλέον, ακόμα και αν δουλεύουμε «στο αντικείμενό μας», δεν σημαίνει  απαραίτητα ότι αυτό που κάνουμε είναι μία ασχολία πουν απολαμβάνουμε καθώς η επιλογή σπουδών τις περισσότερες φορές δεν αντανακλά το πρωταρχικό μας ενδιαφέρον, το πάθος μας,  αλλά αυτό που πιστεύουμε ότι θα μας παρέχει εύκολη επαγγελματική αποκατάσταση.  Με άλλα λόγια, δεν αγαπάμε την δουλεία μας  γιατί δεν την θεωρούμε κομμάτι μας.  Και όταν κάτι δεν είναι δικό μας δεν το πονάμε. Είμαστε στην υπηρεσία κάποιου άλλου, δουλεύουμε προς όφελός του. Φυσικά, υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων που βρίσκουν ενδιαφέρον σε οτιδήποτε καταπιάνονται, παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος από αυτούς να μην έχει αισθανθεί  κατά καιρούς δέσμιος μίας κατάστασης , ειδικά αν αναλογιστούμε τις συνθήκες προσφοράς και ζήτησης στη χώρα μας, οι οποίες καθιστούν την αλλαγή  εργασίας ένα εγχείρημα δύσκολο , το οποίο απαιτεί  εντατική προσπάθεια. Το σκεπτικό  «είμαι εδώ γιατί δεν μπορώ να πάω κάπου αλλού» , ενισχύει το αίσθημα της ματαίωσης και αυτόματα την αρνητική μας στάση απέναντι στην παρούσα εργασιακή μας κατάσταση. Αισθανόμαστε ότι στην ουσία δεν είναι επιλογή μας αλλά αναγκαίο κακό.

Επιπλέον, νιώθουμε ότι μας στερεί χρόνο από την προσωπική μας ζωή, συχνά άσκοπα, καθώς οι υπερωρίες πολλές φορές αποτελούν  προσπάθεια να αποδείξουμε ότι αυτό που κάνουμε μας αφορά πραγματικά,  προσδοκώντας κάποιου είδους  ηθική η χρηματική ανταμοιβή στα πλαίσια του ανταγωνισμού.

Σε αρκετές περιπτώσεις, διαστρεβλώνεται την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας καθώς οδηγούμαστε σε συμπεριφορές που δεν θα παρουσιάζαμε σε πιο χαλαρά πλαίσια.  Η πίεση μας αγχώνει, μας κάνει πιο απαιτητικούς και κατά συνέπειαν πιο αρνητικούς και κάποιες  φορές ειρωνικούς ή απότομους. Και αυτή η πλευρά του εαυτού μας δεν μας αρέσει. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι αφιερώνουμε ένα εξαιρετικά μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μας στην εργασία μας, οπότε και θα πρέπει να συμβιβαστούμε με την πλευρά  αυτή.

Κατ΄επέκταση, στα πλαίσια της συνύπαρξης με τους συναδέλφους μας, αναγκαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε και να ανεχτούμε συμπεριφορές και χαρακτήρες ανθρώπων, που δεν θα συναναστρεφόμασταν επ' ουδενί  κατ’ επιλογή. Επίσης, μαθαίνουμε να ανεχόμαστε κάποιες  συμπεριφορές που ενδεχομένως μας προσβάλλουν ή μας αδικούν, γιατί ο φόβος της απώλειας εργασίας δεν μας επιτρέπει να διεκδικήσουμε σθεναρά και άμεσα την αξιολόγηση που μας αρμόζει . Αναγκαζόμαστε να επινοήσουμε πλάγιους τρόπους  ανταπόδοσης, να απαντήσουμε με το γάντι, να καταπιέσουμε την παρόρμησή μας.

Πέφτουμε συχνά στην παγίδα του να παρατηρούμε πώς κάνουν την δουλεία τους οι άλλοι  και αυτό ενισχύει  το αίσθημα της αναξιοκρατίας γιατί πιστεύουμε ότι δεν αμειβόμαστε αρκετά για αυτά που προσφέρουμε, ή ότι δεν αναγνωρίζεται η προσπάθειά μας  όπως θα έπρεπε, ότι παρακάμπτεται ή επικαλύπτεται.

Αισθανόμαστε ανασφαλείς, καθώς οι  συνθήκες που επικρατούν δεν μπορούν να προεξοφλήσουν ότι θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε σε  έναν εργοδότη για όσο επιλέξουμε.  Οι αστάθμητοι παράγοντες είναι πολλοί , και δεν μας επιτρέπουν εύκολα να κάνουμε έναν προγραμματισμό ζωής όπως τον επιθυμούμε.

Στην πορεία της  εργασιακής μας ζωής,  αποκτούμε νέα ενδιαφέροντα και ανακαλύπτουμε ταλέντα, τα οποία εξασκούμε στον ελεύθερό χρόνο μας. Όταν αυτά τα ταλέντα μας γεμίζουν απόλυτα και ταυτόχρονα είναι ευρέως αποδεκτά και αναγνωρίσιμα, συνειδητοποιούμε ότι η εργασιακή μας πραγματικότητα δεν μας καλύπτει και αρχίζουμε να δίνουμε σημασία σε λεπτομέρειες που δεν θα αντιλαμβανόμασταν πρωτύτερα. Και αυτές οι λεπτομέρειες συνήθως μας απογοητεύουν δεδομένου ότι πιστεύουμε πώς αν είχαμε στραφεί στο «μεράκι» μας, θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι.

Σε περίπτωση που η εργασιακή μας πραγματικότητα γίνει νοσηρή, ασφαλώς και μπορούμε πάντα να αναζητήσουμε ένα καινούργιο εργασιακό πλαίσιο, το οποίο πιστεύουμε ότι θα ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες μας. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις, παρ’ όλα αυτά η αλλαγή εργασίας είναι κάτι που μπορεί να γίνει, άλλες φορές ευκολότερα και άλλες πιο δύσκολα. Γνωρίζω  ανθρώπους που μεταπηδούν σε καινούργια περιβάλλοντα  πολύ συχνά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απλώς ικανοί ή τυχεροί, είναι και ιδιαιτέρως φιλόδοξοι, γιατί δεν βολεύονται,  δεν πτοούνται από τις σειρήνες αλλά ακούν  τις  ανάγκες τους  και παραμένουν σε μία συνεχή διαδικασία αναζήτησης του καλύτερου.