Η Εποχή των Χλιαρών Συναισθημάτων

Χάζευα της προάλλες ένα επεισόδιο από αγαπημένο σήριαλ της δεκαετίας του ‘90. Οι πρωταγωνιστές, σαφέστατα απαλλαγμένοι από το άγχος της μελλοντικής τους επαγγελματικής και οικονομικής κατάστασης, είχαν όλο τον χρόνο να γεμίσουν τη καθημερινότητά τους με πάθη, εντάσεις, έρωτες, ίντριγκες και ξανά έρωτες. Και ξαφνικά κατάλαβα ότι οι πρωταγωνιστές στην δική μου ζωή, λατρεύουν να αφιερώνονται σε χαλαρές σχέσεις, χαλαρές βραδιές, χλιαρές εμπειρίες.

Ζώντας στην εποχή της ιντερνετικής πόζας, μάθαμε να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε αυτό που πιστεύουν οι άλλοι για την ζωή μας. Όσο πιο δυνατό παρόν δίνουμε στον κυβερνοχώρο, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχουμε να πλασάρουμε τον εαυτό μας ως ευτυχισμένο άνθρωπο .  Αυτή η νόρμα,  τείνει να συνδέεται με έναν «cool» τρόπο ζωής, ο οποίος είναι γεμάτος ξέφρενες εναλλαγές στεκιών και δραστηριοτήτων,  όπου  δεν επιτρέπεται να παρεισφρήσει οποιαδήποτε ένδειξη αδυναμίας. Κι ύστερα, αυτό γίνεται η πραγματικότητά μας,  αυτό που αποζητάμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Να διατηρούμε ένα άνετο προφίλ, χωρίς συναισθηματικά σκαμπανευάσματα, χωρίς δυσλειτουργικές συμπεριφορές.

Και ακολουθεί  η ανθρώπινη επαφή.

Δεν εκφράζουμε τα συναισθήματά μας γιατί χαλάμε την εικόνα του «άνετου τύπου» που για κάποιο μυστήριο λόγο πιστεύουμε ότι γοητεύει.  Λυπάμαι, αλλά όχι. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό σε έναν άνθρωπο από τον τρόπο που εκφράζει τον έρωτά του, τη ζήλια του, την ανασφάλειά του.  Δεν εκφράζουμε την απογοήτευση που νιώθουμε από κάποιον, γιατί -προς θεού- δεν πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι έχει μία ιδιαίτερη θέση  στη ζωή μας και η συμπεριφορά του μοιραία μπορεί να επηρεάσει την διάθεσή μας. Δεν βγαίνουμε εκτός ορίων, δεν κυλιόμαστε στα πατώματα, δεν χτυπάμε κουδούνια νυχτιάτικα, δεν την στήνουμε έξω από σπίτια, δεν αρπάζουμε τους κολλητούς μας απρογραμμάτιστα να πάμε να τα πιούμε μιλώντας για  όνειρα, διακοπές, ταξίδια.

Δεν πειράζει που ο κολλητός μου εξαφανίστηκε για μήνες. Δεν θα διεκδικήσω την παρουσία του γιατί « χαλαρά μωρέ,  δεν θα τον κυνηγάω». Δεν πειράζει που ο άνθρωπος που με ενδιαφέρει έκανε τρείς μέρες να απαντήσει στο μήνυμα γιατί «σιγά μην δείξω ότι με πείραξε,  θα με περάσει για καμία κολλημένη».  Με άδειασε ο άνθρωπος που αγαπάω; Τι θα κερδίσω αν ξεφτιλιστώ; Πάνω από όλα αξιοπρέπεια! Θα υποτιμήσω το συναίσθημα, θα το κλειδώσω στο κουτί του και όλα τα υπόλοιπα θα λειτουργούν ρολόι.  Και σταδιακά θα μετατραπώ  σε αυτό που πάντα λαχταρούσα. Ένα άχρωμο, άοσμο και άγευστο πλάσμα με αστραφτερό  χαμόγελο και εκατοντάδες μισές εμπειρίες.

Μπορεί όλο αυτό  να είναι αποτέλεσμα της απεριόριστης πρόσβασης στην πληροφορία, των πολλαπλών ευκαιριών, και της γενικότερης αίσθησης του «αν δεν κάτσει το ένα θα κάτσει το άλλο».  Στα πάντα.  Από την άλλη, ίσως και να είναι μία μορφή άμυνας  ενάντια στην σκληρότητα και την ανασφάλεια  των ημερών που ζούμε. Κι αν δεν μπορούμε να νιώσουμε ασφαλείς στην καθημερινότητά μας;  Ίσως η λύση είναι  να κοιτάξουμε μέσα μας.  Γιατί πιθανώς,  αυτά για τα οποία μπορούμε να είμαστε απόλυτα σίγουροι  είναι όσα νιώθουμε, ζούμε και ονειρευόμαστε. Και αυτά δεν μπορεί κανείς να μας τα πάρει.