Μαμά, Ομορφαίνω (vol. 1)

Ίσως να αποτελεί και κάποιου είδους αυτογκόλ το να παραδεχτεί κανείς ότι δεν ήταν από πάντα συμφιλιωμένος με την πάρτη του. Ίσως πάλι να μην ταιριάζει με την σημερινή “ποστάρω άρα υπάρχω” πραγματικότητα που διανύουμε γεμάτοι μπρίο και χάρη. Σε πείσμα των καιρών λοιπόν, δηλώνω ότι δεν γεννήθηκα με τάσεις αυτολατρείας. Όλοι κάνουμε τη βόλτα μας, περνάμε μπροστά από πολλά διαφορετικά μαγαζιά,  μπαίνουμε σε αυτά με την πιο εντυπωσιακή βιτρίνα, διαλέγουμε,δοκιμάζουμε και πληρώνουμε φεύγοντας. Κάποια στιγμή βαριόμαστε και σταματάμε να κοιτάμε βιτρίνες. Μπαίνουμε κατευθείαν στο μαγαζί που ξέρουμε ότι θα βρούμε αυτό που ψάχνουμε, Για αυτή ακριβώς τη στιγμή μιλάω.  Ιδού, μερικές σκέψεις σχετικά με πράγματα που έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν.

Δεν θέλω να έχω άποψη επί παντός επιστητού. Υπάρχουν πράγματα που δεν με αφορούν, και αυτό δεν μου προκαλεί πλέον ενοχές. Αντιθέτως, το βρίσκω πολύ απελευθερωτικό να ασχολούμαι  με τα κολλήματά μου και τα “ευκολάκια” μου.

Δεν συμβουλεύω τους δικούς μου ανθρώπους με βάση την  εμπειρία μου αλλά με βάση την δική τους. Ο καθένας πρέπει να χαράξει την δική του πορεία.

Συνειδητοποιώ, ότι με κανέναν τρόπο δεν μπορώ να ξεπεράσω μια δύσκολη κατάσταση ακυρώνοντας το συναίσθημά μου. Το αρνητικό συναίσθημα, όσο βαθιά κι αν το θάψω θα βρίσκεται πάντα σε λανθάνουσα κατάσταση. Μπορεί να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή και να τσακίσει την υπέροχη γυάλα.

Έχω συμφιλιωθεί με  την εικόνα που βγάζω προς τα έξω και δεν προσπαθώ να αλλάξω τις εντυπώσεις. Πολλοί άνθρωποι πασχίζουν απλά για την δημιουργία εντυπώσεων. Ποια είμαι εγώ που θα ανησυχήσω για το πρόσημο;

Με συναρπάζει η αφέλεια, η παιδική αθωότητα των ενηλίκων. Είναι κάτι περισσότερο από χαριτωμένη, με κάνει να ονειρεύομαι.

Δεν με  αφορά πια το  να ανήκω σε μία συγκεκριμένη ομάδα που προσδιορίζεται από συγκεκριμένες ιδεολογικές πεποιθήσεις, μουσικά ακούσματα ή ενδυματολογικές επιλογές ώστε να νιώθω ασφαλής. Ακούω στη διαπασών οτιδήποτε με ανεβάζει χωρίς να ανησυχώ αν θα χαρακτηριστώ ως “μη ψαγμένη”. Αξιολογώ τις καταστάσεις με βάση το δίκιο και όχι το μανιφέστο οποιοδήποτε κοινωνικοπολιτικού ρεύματος. Κι αν το στυλ μου είναι κοινότυπο, δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς σε εμένα πάει πιο πολύ..

Δεν με γοητεύουν πλέον οι πολύπλοκοι άνθρωποι. Με γοητεύουν οι ζεστοί άνθρωποι. Αντιλαμβάνομαι ολοένα και περισσότερο την ουσία της απλότητας και τη γοητεία που ασκεί σε εμένα και στους ανθρώπους γύρω μου. Δεν προσπαθώ να είμαι ούτε τυπάκι ούτε μοιραία. Θέλω να είμαι απλή.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω πώς το να αγαπάς κάποιον σημαίνει να προσπαθείς να τον κάνεις να αισθάνεται ήρεμος και ασφαλής. Δεν υπάρχει χώρος για τερτήπια, και εκούσια πρόκληση ζήλιας ή πόνου στην αληθινή αγάπη. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν έρχεται με τα νερά μας επειδή το αποφασίσαμε. Αυτή η άτιμη η χημεία τα κάνει όλα και για αυτό ασχολούμαστε συνέχεια μαζί της.

Κατάλαβα ότι το όμορφος με το ερωτεύσιμος απέχουν πάρα πολύ. Υπάρχει όμως μία κατηγορία ανθρώπων που μπορούν να είναι και τα δύο ταυτόχρονα: οι ευγενικοί άνθρωποι.

Απολαμβάνω την παρέα των γονιών μου και τους θεωρώ ολοένα και πιο κοντά στην δική μου πραγματικότητα. Συνειδητοποιώ ότι η διαφορετικότητα τους σε σχέση με εμένα και την εποχή, δεν πηγάζει από ένα “επίκτητο” ένστικτο που διαθέτουν όλοι οι γονείς, το οποίο τους επιβάλλει να πάνε κόντρα στις λιγότερο συμβατικές επιλογές των παιδιών τους, αλλά από το γεγονός ότι οι ίδιοι μεγάλωσαν και εξελίχθηκαν κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Μπορεί να έρθει εποχή που θα ωθούμε τα παιδιά μας στο να χτυπάνε τατουάζ ή να γίνονται freelancers, ποιος ξέρει;

Διασκεδάζω πολύ με την φρενίτιδα που προκαλεί στους αγενείς ανθρώπους η ευγενική αντιμετώπιση. Τώρα πια η αγένεια δεν με στεναχωρεί ούτε με θυμώνει, αντιθέτως έχω βρει τρόπο να την διαλύσω.

Αλλάζω τακτικά ενδιαφέροντα και ατομικούς στόχους χωρίς τύψεις. Αλίμονό μου αν οι συνθήκες στη ζωή μου ήταν για πάντα ίδιες και απαράλλαχτες και μου επέβαλαν το κυνήγι του ίδιου ονείρου. Εξ’ άλλου, μετά την κατάκτησή του, θέλουμε πάντα κι άλλο. Κι αν αυτό θεωρείται ματαιοδοξία, τότε αποδέχομαι με μεγάλη ικανοποίηση τον χαρακτηρισμό.

και έπεται συνέχεια...